من هم مثل تو دلم زخمیه دنیاست.مثل تو خسته و غمگین و دردکشیده...من هم خود هم درد توام.آیا کسی چون من تو را درک می کند؟آیا کسی مثل من در عین همدردی با تو اینقدر دور و عذاب روحت هست؟!
آه، همبند من...کجایی؟دور وقتیست که تو را به شکنجه گاه بردند و من اینقدر از تو دور...منی که اینقدر به تو نزدیک هستم...
چشمانت را ببند و مرا بخوان.مرا می یابی که از تو به تو نزدیکترم.ولی صد حیف که زبانت را بریده اند و نمی گذارند حتی یک لحظه چشمانت را ببندی و مرا ببینی.مرا ببین خود را می یابی. خود را و شبهای این سلول تنگ و تاریک در کنار من.من در کنار تو ...
همبندم، ای که ذره ذره از منی و من از تو، هستی ولی نمی گذارند ببینی که من هم هستم...
همبندم، همنفسم، چشمانم را بگیر و خاموشیم را ببین، صدایم را بگیر و فریادهایت را در گوشهایم خالی کن و مرا از من بگیر تا تو باشی.همان همنفس شبهای سرد سلول،همان همبندی که در اسارت هم آزاد بود...