این نومیدی از رستگاری خویش است که می کوشد با انکار خدا صدای وجدان را خفه کند.
این نومیدی از رستگاری خویش است که ضعف های شخصی را به ضعف های نوع بشر تبدیل می کند تا وجدان خود را از آن ها پاک کند. این نومیدی از رستگاری نوع بشر است که مانع از آن می شود تا نوع بشر از قوانین طبیعی درونی خویش اطاعت کند و بدین سان ضرورت ناپختگی را موعظه می کند. این ریاکاری است که پشت خداوند پناه بگیریم بدون آن که به واقعیت او و قدرت مطلق خیر اعتقاد داشته باشیم. این خودخواهی است که رستگاری شخصی خود را بالاتر از رستگاری همگان قرار دهیم.

(سانسور و آزادی مطبوعات، کارل مارکس، ترجمه ی حسن مرتضوی، نشر اختران، ص 110-111)